نمي دانستيم كه دواست ، دواي تلخ ترين دردها

نمي دانستيم معجون است ، معجون انسان شدن.

گمش كرديم ، شيطان از دستمان دزديد.

بي طاقت شديم و نا آرام ، دهانمان بوي شكايت گرفت و گله...

و تازه فهميديم نام آن اكسير مقدس ، نام آنچه از دستش داديم ،"صبـر"بود

گفتند باران خود مظهر پاکیست

چرا دیگر می شویی

 گفتم این چشمها آنقدر ناپاک و آلوده اند

که من از قطره های پاک باران شرم دارم

                       خسته شدم از مردماني كه صورتك هاي زيبايند و آلوده به

                                          سيرت هاي ناپاك دارند

                       خسته شدم از تمام چيزي كه اسمش دوستي است و بر

                                  آن تنها سايه اي از نيازهاي ما افتاده

                          ديگر خسته شدم ، خسته ي خسته . . .

* * * * * * * *

روزگاری مردم دنیا دلشان درد نداشت ، هر کسی غصه اینکه چه می کرد نداشت

 چشم سادگی از لطف زمین می جوشید  خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت 

این عید هم گذشت اما هنوز در بزرگترین حسرت به سر میبریم

هدیه های ناقابل ما همین است امیدوارم که راضی باشی.

فقط یک جا می ماند که آن را خودم انجام خواهم داد . به جای تو نایب خواهم بود . کمکم کن تا نایبت شوم .

می خوام برم تو کوچه ها

نشون بدم به بچه ها

سر بریده ی تو رو(۲)

بگم منم بابا دارم(۲)

بابای دلربا دارم(۲)

خوش اومدی خرابمون (۲)

خوش اومدی تو مهربون

ببین شده قدم کمون (۲)

عمه می گه ای دخترم (۲)

تو رو همیشه دوست دارم

رقیه ی عزیز من

هستی شبیه مادرم

خوش اومدی تو از سفر (۲)

اشک رخ مرا نگه

مرا به همرهت ببر (۲)

ای نام تو ذکر سجود (۲)

رخسار من گشته کبود (۲)

بگو که جرم من چه بود ؟ (۲)

بابا حسین  بابا حسین .......... بابا حسین بابا حسین ........... بابا حسین بابا حسین

می خوام برم توکوچه ها

نشون بدم به بچه ها

سر بریده ی تو را (۲)

بگم منم بابا دارم (۲)

بابا دلربا دارم(۲)

می خوام برم تو کوچه ها

بی تو نمی تونم

سر به سرم می زاری

من اینو می دونم

همیشه می پیچه

خنده هات تو گوشم

به فکر فرداها باش

برگرد به آغوشم

من بی تو تنهایم

بی تو نمی تونم

سر به سرم میزاری

من اینو میدونم

من که بی تو خاموشم

خودت اینو میدونی

چراپای اون حرفهات

یک لحظه نمی مونی

من که بی خاموشم

خودت اینو می دونی

چرا با همه حرفات

دلمو می سوزونی

سردی زمستونه

تو حرفات می خو.نم

تو از من بیزاری

من اینو میدونم

کوچ زسمتونو

مثل بهاری که

یه روزای خوبو

یه یادگاری که

من بی تو تنهایم

بی تو نمی تونم

سر به سرم می زاری

من اینو می دونم

من که بی خاموشم

خودت اینو می دونی

چرای  پای اون حرفات

یه لحظه نمی مونی

من که بی خاموشم

خودت اینو می دونی

چرا با همه حرفات

دلمو می سوزونی

من بی تو تنهایم

بی تو نمی تونم

سر به سرم می زاری

من اینو می دونم

من که بی خاموشم

خودت اینو می دونی

چرا پای اون حرفات

یه لحظه نمی مونی

من که بی خاموشم

خودت اینو می دونی

چرا با همه حرفات

دلمو می سوزنی

 که روزهاست از تو دورم

به تو می انديشم که چه راحت رفتی

به سادگی پلک زدن

و به سان يک بغض گره خورده در گلو

به تو می انديشم

که چرا آمدی چرا رفتی

به تو می انديشم

تويی که تک تک کوچه پس کوچه های دلم را سرک کشيدی

به اين می انديشم

که چگونه به تو نينديشم....؟؟؟!!!!

    به وقت رنج غمخوارم پدر بود

چو پروانه اگر بال و پرم سوخت

ولی شمع شب تارم پدر بود

دگر نا امید شده  نا امید ِنا امیدم

چه سخت شده ضربان قلبم به نزدیکی حادثه

کاش این ضربان بایستد در برابر زمان

چه زود رفته ای از میان دلهای بی دغدغه

و هنگام رفتن هدیه ای دادی از جنس اشک

آه ، از جنس ناله

و چه بی رحمانه

گرگهای خونخوار هجوم آوردن به خون تو

کاش مرا سرزمینی بود دوردست ، بی کس

که کس نشناسد ؛

از رد

شناختند و خوردند و مکیدن

اینجا بوی تو نادر شده و رد تو گمنام

و من در میان دلغک ها هیچ به روی نمی آورم

که مبادا مرا هم مانند کلاغک زشت بترسانند

تنها گوشه ی اتاقم

باز تو رویا و تو خوابم

باز چشمام دید به عکست

باز شدم تشنه ی چشمت

داغونم کرد فکر این که تو کجایی

منو بکش بشنو از این تو

بدنم خیس شده از اشک چشام

سم تو زمزمه ی زیر لبام

ببین عکستو تو آغوش

برده از سرم دل و هوش

ببین التماس و اشکام

باز منو نکن فراموش

پدر خانه ی نو مبارک .......... لباس نو چه زیبایت می کند . کـــــــــــــــاش بودی